יְמֵי צְפַת
אֲנִי רוֹשֵׁם שֶׁלֹּא אֶשְׁכַּח, לֹא אֶשְׁכַּח אוֹתָם יָמִים
אֲנִי יָצָאתִי כִּי שָׁמַעְתִּי אֶת קוֹלְךָ, כְּמוֹ מִבִּפְנִים
אוֹתְךָ רָאִיתִי בְּעֵינֵי הַיְּלָדִים הַקְּטַנִּים הַשּׁוֹבָבִים
בְּתוֹךְ צִבְעֵי הַחַמָּה שֶׁבָּאָה בֵּין הָרִים
אָדָם יוֹצֵא, אֵינוֹ יוֹדֵעַ מָה צָפוּן לוֹ בַּדְּרָכִים
הִנֵּה יָצָאתָ לִקְרָאתִי
Días de Safed
Escribo para no olvidar, no olvidaré aquellos días
Salí porque oí tu voz, como desde dentro
Te vi en los ojos de los niños pequeños y traviesos
En los colores del sol que entraba entre las montañas
El hombre sale sin saber lo que le aguarda en los caminos
Y he aquí que saliste a mi encuentro
הַדֶּלֶת נִפְתְּחָה לְסִמְטְאוֹת הָאֲבָנִים
בָּהֶן שִׂחֲקוּ הַיְּלָדִים, בְּאוֹתִיּוֹת וּבְמִלִּים
אוֹתְךָ רָאִיתִי פֹּה וְשָׁם כְּמוֹ בְּמִשְׂחַק הַמַּחֲבוֹאִים
מֵצִיץ עָלַי, וּמַשְׁגִּיחַ מִן הַחַלּוֹנוֹת שֶׁהָיוּ פְּתוּחִים
אָדָם יוֹצֵא וְהוּא מַשְׁאִיר חַלּוֹן פָּתוּחַ לָעוֹלָם
אֲנִי מְצָאתִיךָ לִקְרָאתִי...
La puerta se abrió a los callejones de piedra
En ellos jugaban los niños, con letras y con palabras
Te vi aquí y allá como en un juego de escondite
Asomándote a mí y velando desde las ventanas que estaban abiertas
El hombre sale y deja una ventana abierta al mundo
Te encontré viniendo a mi encuentro...
הַשָּׁמַיִם שֶׁפָּתַחְתָּ מֵעָלַי... שָׁתַקְתִּי וְשָׁמַעְתָּ תְּפִלּוֹתַי
הָיִיתָ לִי עַמּוּד אֵשׁ בְּלִי לְבַקֵּשׁ, עַמּוּד עָנָן, בִּשְׁבִיל חָדָשׁ וְיָשָׁן
הַשָּׁמַיִם שֶׁפָּתַחְתָּ מֵעָלַי... שָׁתַקְתִּי וְשָׁמַעְתָּ תְּפִלּוֹתַי
הָיִיתָ לִי עַמּוּד אֵשׁ בְּלִי לְבַקֵּשׁ, עַמּוּד עָנָן, וְלֹא שָׁאַלְתִּי אוֹתְךָ לְאָן
Los cielos que abriste sobre mí... guardé silencio y escuchaste mis oraciones
Fuiste para mí una columna de fuego, sin que yo lo pidiera, una columna de nube, para un sendero nuevo y antiguo
Los cielos que abriste sobre mí... guardé silencio y escuchaste mis oraciones
Fuiste para mí una columna de fuego, sin que yo lo pidiera, una columna de nube, y no te pregunté adónde
וְאָז הֵם בָּאוּ הַשִּׁירִים, הַמַּנְגִּינוֹת וְהַמִּלִּים
כְּשֶׁשָּׁאֲלוּ אוֹתִי הַיְּלָדִים אֲנִי עָנִיתִי בִּצְלִילִים -
אוֹתְךָ רָאִיתִי לְעֵת עֶרֶב, לֵיל כּוֹכָב, מִתּוֹךְ דִּבּוּק הַחֲבֵרִים
מִתּוֹךְ שְׁתִיקַת עֲצֵי הַזַּיִת, אֶת עַנְפֵיהֶם הָיוּ פּוֹרְשִׂים
כְּמוֹ כֹּהֲנִים הַמְּבָרְכִים עֲטוּפִים בְּטַלִּיתָם
אָדָם, לִפְנֵי שֶׁהוּא יוֹצֵא, מִתְעַטֵּף בְּבִרְכָתְךָ
Y entonces llegaron las canciones, las melodías y las palabras
Cuando los niños me preguntaron, respondí con sonidos —
Te vi al atardecer, noche estrellada, desde la cercanía de los amigos
Desde el silencio de los olivos, tendían sus ramas
Como sacerdotes que bendicen, envueltos en sus mantos de oración
El hombre, antes de salir, se envuelve en tu bendición
הַשָּׁמַיִם שֶׁפָּתַחְתָּ מֵעָלַי... שָׁתַקְתִּי וְשָׁמַעְתָּ תְּפִלּוֹתַי
הָיִיתָ לִי עַמּוּד אֵשׁ בְּלִי לְבַקֵּשׁ, עַמּוּד עָנָן, בִּשְׁבִיל חָדָשׁ וְיָשָׁן
הַשָּׁמַיִם שֶׁפָּתַחְתָּ מֵעָלַי... שָׁתַקְתִּי וְשָׁמַעְתָּ תְּפִלּוֹתַי
הָיִיתָ לִי עַמּוּד אֵשׁ בְּלִי לְבַקֵּשׁ, עַמּוּד עָנָן, וְלֹא שָׁאַלְתִּי אוֹתְךָ לְאָן
Los cielos que abriste sobre mí... guardé silencio y escuchaste mis oraciones
Fuiste para mí una columna de fuego, sin que yo lo pidiera, una columna de nube, para un sendero nuevo y antiguo
Los cielos que abriste sobre mí... guardé silencio y escuchaste mis oraciones
Fuiste para mí una columna de fuego, sin que yo lo pidiera, una columna de nube, y no te pregunté adónde
עַכְשָׁו אֲנִי מְנַגֵּן עַל הַגִּיטָרָה שֶׁנִּגֵּן לָנוּ אָבִי
בְּיַלְדּוּתִי לִפְנֵי שֵנָה
כְּדֵי שֶׁאֵרָדֵם בְּמַנְגִּינָה
עַכְשָׁו כְּשֶׁאֵינִי יָכוֹל לְהֵרָדֵם, אֲנִי קָם וּמְנַגֵּן
בְּשֶׁקֶט, קְצָת, כִּי בְּנִי הַקָּטָן כְּבָר יָשֵׁן, אוֹתָהּ הַמַּנְגִּינָה כִּמְעָט
אוֹתָהּ גִּיטָרָה קְצָת יוֹתֵר סְדָקִים וְשָׁנִים שֶׁעָבְרוּ
Ahora toco la guitarra con la que nos tocaba mi padre
En mi niñez, antes de dormir,
Para que me durmiera con una melodía
Ahora, cuando no puedo dormirme, me levanto y toco
En silencio, un poco, porque mi hijito ya duerme, casi la misma melodía,
La misma guitarra, con unas cuantas grietas más y los años que han pasado