שטייט זיך דארט אין געסעלע שטיל פֿארטראכט א הייזעלע דרינען אויפֿן בוידעם-שטיבל וווינט מײן טייער רייזעלע יעדן אוונט פֿארן הײזל דריי איך זיך ארום כ´גיב א פֿייף, און רוף אויס : רייזל קום, קום, קום! עפֿנט זיך א פֿענצטערל וואכט אויף ס´אלטע הייזעלע און באלד קלינגט אין שטילן געסל א זיס קול, ס´רעדט רייזעלע : - נאך א ווײלע ווארט, מיין ליבער באלד וועל איך זיין פֿריי גיי זיך נאך א פאר מאל איבער - איינס, צוויי, דריי ! גיי איך מיר א פֿריילעכער זינג און קנאק מיר ניסעלעך הער איך אויף די טרעפלעך שפרינגען אירע דראבנע פֿיסעלעך שוין אראפ פֿון לעצטן טרעפל כ´נעם זי ליב ארום כ´גיב איר שטיל א קוש אין קעפל - קום, קום, קום ! - כ´וויל דיך בעטן, דודל זאלסט ארויף נישט פֿייפֿן מער - הערסט, ער פֿייפֿט שוין - זאגט די מאמע זי איז פֿרום, ס´פֿאדריסט זי זייער פֿייפֿן, זאגט זי, איז נישט ײידיש ס´פאסט נאר בלויז פֿאר זיי… גיב א צייכן פראסט אויף ײידיש - איינס, צוויי, דריי ! - כ´וועל פֿון היינט נישט פֿײפֿן מער דרויף גיב איך א שבֿועהלע - דיר צוליב וועל איך אפֿילו ווערן פֿרום, מײן צנועהלה כ´וועל זײן ווען דו ווילסט נאר, רייזל ווי דײן מאמע פֿרום יעדן שבת גיין אין קלייזל - קום, קום, קום ! - כ´גלייב עס דיר, מײן ליבינקער און דערפֿאר דיר, דודל שטריק איך א שיין תפילין-זעקל מיט א מגן-דודל ווען געפֿעלן ס´וועט אין קלייזל זאגן זאלסטו זיי: - ס´האט געשטריקט מיין ליבע רייזל - איינס, צוויי, דריי ! - כ´דאנק פֿאר דײן מתנה´לה כ´ליב אזוי דיך, רייזעלע ! כ´ליב דײן מאמען, כ´ליב דאס געסל כ´ליב דאס אלטע הײזעלע כ´ליב די שטיינדלעך לעבן הייזל - טרעטסט אויף זיי ארום הער, דײן מאמע רופֿט שוין: רייזל קום, קום, קום ! גיי איך מיר א פֿריילעכער זינג און קנאק מיר ניסעלעך הער איך אויף די טרעפלעך לויפֿן אירע דראבנע פֿיסעלעך - ווידער שטייט פֿארטראכט דאס הײזל ס´געסל - ווידער שטום קום צו מיר אין חלום, רייזל קום, קום, קום !

Там, в переулочке, стоит Тихий, задумчивый домик. Внутри, в чердачной комнатке, Живёт моя дорогая Рейзеле. Каждый вечер у домика Хожу кругами. Я свищу и зову: Рейзл, Иди, иди, иди! Откроется окошечко, Пробуждается старенький домик, И вскоре в тихом переулке Звучит сладкий голос — говорит Рейзеле: — Подожди немного, мой милый, Скоро я буду свободна, Пройдись туда-сюда ещё пару раз — Раз, два, три! Иду я весёлый, Пою и щёлкаю орешки, Слышу, как по ступенькам прыгают Её тоненькие ноженьки. Уже с последней ступеньки вниз, Беру её ласково в объятья, Тихо целую в головку — Иди, иди, иди! — Я хочу попросить тебя, Дудл, Больше не свисти наверх. — Слышишь, он уже свистит, — говорит мама; Она набожная, её это очень коробит. Свистеть, говорит она, — не по-еврейски, Это прилично только для них… Дай знак по-еврейски, как положено — Раз, два, три! — С сегодняшнего дня я больше не буду свистеть, Клянусь тебе в этом клятвочкой — Ради тебя я даже Стану набожным, моя скромница. Я буду, если ты только захочешь, Рейзл, Как твоя мама — благочестивым, Каждую субботу ходить в клейзл — Иди, иди, иди! — Верю тебе, мой любезный, И потому для тебя, Дудл, Свяжу я красивый мешочек для тфилин С «Маген-Дудл». Если в клейзле понравится, Скажешь им: — Это связала моя милая Рейзл — Раз, два, три! — Спасибо за твой подарочек, Я так люблю тебя, Рейзеле! Люблю твою маму, люблю этот переулок, Люблю этот старенький домик, Люблю камушки возле домика — Ступаешь по ним. Слушай, твоя мама уже зовёт: Рейзл — Иди, иди, иди! Иду я весёлый, Пою и щёлкаю орешки, Слышу по ступенькам бегут Её тоненькие ноженьки — Снова стоит задумчивый домик, Переулок — снова нем. Приходи ко мне во сне, Рейзл — Иди, иди, иди!