שטילער, שטילער, לאָמיר שװײַגן קבֿרים װאַקסן דאָ ס´האָבן זײ פֿאַרפֿלאַנצט די שׂונאים: גרינען זײ צום בלאָ... ס´פֿירן װעגן צו פּאָנאַר צו ס´פֿירט קײן װעג צוריק איז דער טאַטע װוּ פֿאַרשװוּנדן און מיט אים דאָס גליק... שטילער, קינד מײַנס, װײן ניט, אוצר ס´העלפֿט ניט קײן געװײן; אונדזער אומגליק װעלן שׂונאים סײַ װי ניט פֿאַרשטײן ס´האָבן ברעגעס אױך די ימען ס´האָבן תּפֿיסות אױכעט צאַמען נאָר צו אונדזער פּײַן קײן ביסל שײַן קײן ביסל שײַן...

Тише, тише, давай молчать, Здесь растут могилы. Их насадили враги: Зеленеют они к цвету... Дороги ведут к Понарам, Назад дороги нет. Где исчез отец — и вместе с ним счастье... Тише, мое дитя, не плачь, сокровище, Плач тут не поможет; Нашего несчастья враги всё равно не поймут. И у морей есть берега, и у темниц тоже есть узы, но к нашей боли — ни крупицы света, ни крупицы света...

פֿרילינג אױפֿן לאַנד געקומען, – און אונדז האַרבסט געבראַכט איז דער טאָג הײַנט פֿול מיט בלומען, – אונדז זעט נאָר די נאַכט גאָלדיקט שױן דער האַרבסט אױף שטאַמען, – בליט אין אונדז דער צער; בלײַבט פֿאַריתומט װוּ אַ מאַמע - ס´קינד גײט אױף פּאָנאַר װי די װיליע אַ געשמידטע – ט´אױך געיאָכט אין פּײַן, – ציִען קריִעס אײַז דורך ליטע איצט אין ים אַרײַן ס`װערט דער חושך װוּ צערונען פֿון דער פֿינצטער לײַכטן זונען – רײַטער קום געשװינד, – דיך רופֿט דײַן קינד דיך רופֿט דײַן קינד דיך רופֿט דײַן קינד

Весна пришла на землю, — а нам принесла осень. День сегодня полон цветов, — а нас видит лишь ночь. Осень уж позолотила стволы, — в нас же цветет печаль; Останется осиротелой там, где мать, — а дитя идет в Понары. Как Вилия, закованная, — тоже гонимая в боли, — тянут ледяные глыбы сквозь Литву ныне в море прочь. Мрак, где язвы тлеют, из тьмы засветят солнца — Всадник, поспеши, — тебя зовет твой ребенок, тебя зовет твой ребенок, тебя зовет твой ребенок.

שטילער, שטילער, ס´קװעלן קװאַלן אונדז אין האַרץ אַרום ביז דער טױער װעט ניט פֿאַלן זײַן מיר מוזן שטום פֿרײ ניט, קינד, זיך, ס´איז דײַן שמײכל איצט פֿאַר אונדזער פֿאַרראַט זען דעם פֿרילינג זאָל דער שׂונא װי אין האַרבסט אַ בלאַט זאָל דער קװאַל זיך רויִק פֿליסן שטילער זײ און האָף... מיט דער פֿרײַהײט קומט דער טאַטע שלאָף זשע, קינד מײַנס, שלאָף װי די װיליע אַ באַפֿרײַטע װי די בײמער גרין-באַנײַטע לײַכט באַלד פֿרײַהײַטליכט אױף דײַן געזיכט, אױף דײַן געזיכט

Тише, тише, источники вскипают у нас вокруг в сердце. Пока врата не падут, мы должны молчать. Не радуйся, дитя; твоя улыбка ныне для нас — предательство. Пусть враг увидит весну как осенний лист. Пусть родник течет спокойно, будь тих и надейся... Со свободой придет отец, спи же, дитя мое, спи. Как Вилия — освобожденная, как деревья — заново позеленевшие, вскоре засветит свобода на твоем лице, на твоем лице.