שטייט זיך דארט אין געסעלע שטיל פֿארטראכט א הייזעלע דרינען אויפֿן בוידעם-שטיבל וווינט מײן טייער רייזעלע יעדן אוונט פֿארן הײזל דריי איך זיך ארום כ´גיב א פֿייף, און רוף אויס : רייזל קום, קום, קום! עפֿנט זיך א פֿענצטערל וואכט אויף ס´אלטע הייזעלע און באלד קלינגט אין שטילן געסל א זיס קול, ס´רעדט רייזעלע : - נאך א ווײלע ווארט, מיין ליבער באלד וועל איך זיין פֿריי גיי זיך נאך א פאר מאל איבער - איינס, צוויי, דריי ! גיי איך מיר א פֿריילעכער זינג און קנאק מיר ניסעלעך הער איך אויף די טרעפלעך שפרינגען אירע דראבנע פֿיסעלעך שוין אראפ פֿון לעצטן טרעפל כ´נעם זי ליב ארום כ´גיב איר שטיל א קוש אין קעפל - קום, קום, קום ! - כ´וויל דיך בעטן, דודל זאלסט ארויף נישט פֿייפֿן מער - הערסט, ער פֿייפֿט שוין - זאגט די מאמע זי איז פֿרום, ס´פֿאדריסט זי זייער פֿייפֿן, זאגט זי, איז נישט ײידיש ס´פאסט נאר בלויז פֿאר זיי… גיב א צייכן פראסט אויף ײידיש - איינס, צוויי, דריי ! - כ´וועל פֿון היינט נישט פֿײפֿן מער דרויף גיב איך א שבֿועהלע - דיר צוליב וועל איך אפֿילו ווערן פֿרום, מײן צנועהלה כ´וועל זײן ווען דו ווילסט נאר, רייזל ווי דײן מאמע פֿרום יעדן שבת גיין אין קלייזל - קום, קום, קום ! - כ´גלייב עס דיר, מײן ליבינקער און דערפֿאר דיר, דודל שטריק איך א שיין תפילין-זעקל מיט א מגן-דודל ווען געפֿעלן ס´וועט אין קלייזל זאגן זאלסטו זיי: - ס´האט געשטריקט מיין ליבע רייזל - איינס, צוויי, דריי ! - כ´דאנק פֿאר דײן מתנה´לה כ´ליב אזוי דיך, רייזעלע ! כ´ליב דײן מאמען, כ´ליב דאס געסל כ´ליב דאס אלטע הײזעלע כ´ליב די שטיינדלעך לעבן הייזל - טרעטסט אויף זיי ארום הער, דײן מאמע רופֿט שוין: רייזל קום, קום, קום ! גיי איך מיר א פֿריילעכער זינג און קנאק מיר ניסעלעך הער איך אויף די טרעפלעך לויפֿן אירע דראבנע פֿיסעלעך - ווידער שטייט פֿארטראכט דאס הײזל ס´געסל - ווידער שטום קום צו מיר אין חלום, רייזל קום, קום, קום !

Allí, en el callejón, se alza Una casita, callada y pensativa. Dentro, en el cuartito del desván, Vive mi querida Reyzele. Cada tarde, frente a la casita, Doy vueltas alrededor. Silbo y grito: Reyzl — ¡Ven, ven, ven! Se abre una ventanita, Despierta la casita vieja, Y pronto en el callejón tranquilo Suena una voz dulce — habla Reyzele: — Espera un ratito, mi querido, Pronto estaré libre. Pasea de un lado a otro unas veces más — ¡Uno, dos, tres! Me voy alegre, Cantando y partiendo nuececitas; Oigo en los peldaños el salto De sus piececitos delicados. Ya bajada del último peldaño, La tomo cariñosamente en brazos, Le doy en silencio un beso en la cabecita — ¡Ven, ven, ven! — Quiero pedirte, Dudel, Que no silbes más hacia arriba. — ¿Oyes? Ya está silbando — dice la mamá; Es piadosa; le molesta mucho. Silbar, dice, no es judío; Solo es propio de ellos… Da una señal, como corresponde, a la manera judía — ¡Uno, dos, tres! — Desde hoy no silbaré más; Te lo juro con un juramentito. Por ti incluso Me haré piadoso, mi recatada. Seré, si tú lo quieres, Reyzl, Tan devoto como tu madre, Cada sábado ir a la sinagoga pequeña — ¡Ven, ven, ven! — Te creo, mi querido, Y por eso, por ti, Dudel, Tejeré una bonita bolsa para tefilín Con un “Maguen-Dudel”. Cuando en la sinagoga pequeña les guste, Les dirás: — Lo tejió mi querida Reyzl — ¡Uno, dos, tres! — Gracias por tu regalito; ¡Cuánto te quiero, Reyzele! Quiero a tu madre, quiero el callejón, Quiero la casita vieja, Quiero las piedrecitas junto a la casa — Por ellas andas pisando. Oye, tu madre ya llama: Reyzl — ¡Ven, ven, ven! Me voy alegre, Cantando y partiendo nuececitas; Oigo correr por los escaloncitos Sus piececitos delicados — De nuevo la casita queda pensativa, El callejón, otra vez mudo. Ven a mí en sueños, Reyzl — ¡Ven, ven, ven!