שטילער, שטילער, לאָמיר שװײַגן קבֿרים װאַקסן דאָ ס´האָבן זײ פֿאַרפֿלאַנצט די שׂונאים: גרינען זײ צום בלאָ... ס´פֿירן װעגן צו פּאָנאַר צו ס´פֿירט קײן װעג צוריק איז דער טאַטע װוּ פֿאַרשװוּנדן און מיט אים דאָס גליק... שטילער, קינד מײַנס, װײן ניט, אוצר ס´העלפֿט ניט קײן געװײן; אונדזער אומגליק װעלן שׂונאים סײַ װי ניט פֿאַרשטײן ס´האָבן ברעגעס אױך די ימען ס´האָבן תּפֿיסות אױכעט צאַמען נאָר צו אונדזער פּײַן קײן ביסל שײַן קײן ביסל שײַן...

Calla, calla, guardemos silencio, Aquí crecen tumbas. Las han plantado los enemigos: Verdean hacia la flor... Los caminos llevan a Ponar, Ningún camino conduce de vuelta. ¿Dónde se ha desvanecido el padre, y con él la dicha...? Calla, hijo mío, no llores, tesoro, El llanto no ayudará; Nuestra desgracia los enemigos de todos modos no la entenderán. También los mares tienen orillas, También las prisiones tienen cadenas, Pero para nuestro dolor — ni un rayo de luz, ni un rayo de luz...

פֿרילינג אױפֿן לאַנד געקומען, – און אונדז האַרבסט געבראַכט איז דער טאָג הײַנט פֿול מיט בלומען, – אונדז זעט נאָר די נאַכט גאָלדיקט שױן דער האַרבסט אױף שטאַמען, – בליט אין אונדז דער צער; בלײַבט פֿאַריתומט װוּ אַ מאַמע - ס´קינד גײט אױף פּאָנאַר װי די װיליע אַ געשמידטע – ט´אױך געיאָכט אין פּײַן, – ציִען קריִעס אײַז דורך ליטע איצט אין ים אַרײַן ס`װערט דער חושך װוּ צערונען פֿון דער פֿינצטער לײַכטן זונען – רײַטער קום געשװינד, – דיך רופֿט דײַן קינד דיך רופֿט דײַן קינד דיך רופֿט דײַן קינד

La primavera ha llegado a la tierra, — y a nosotros nos trajo otoño. El día de hoy está lleno de flores, — pero a nosotros solo nos mira la noche. Ya el otoño dora los troncos, — en nosotros florece el dolor; Queda huérfana donde hay una madre — el niño va a Ponar. Como la Vilia, forjada en hierro, — también acosada en dolor, — arrastran témpanos de hielo por Lituania ahora hacia el mar. La oscuridad, donde supuran heridas, desde la tiniebla brillarán soles — Jinete, ven deprisa, — te llama tu niño, te llama tu niño, te llama tu niño.

שטילער, שטילער, ס´קװעלן קװאַלן אונדז אין האַרץ אַרום ביז דער טױער װעט ניט פֿאַלן זײַן מיר מוזן שטום פֿרײ ניט, קינד, זיך, ס´איז דײַן שמײכל איצט פֿאַר אונדזער פֿאַרראַט זען דעם פֿרילינג זאָל דער שׂונא װי אין האַרבסט אַ בלאַט זאָל דער קװאַל זיך רויִק פֿליסן שטילער זײ און האָף... מיט דער פֿרײַהײט קומט דער טאַטע שלאָף זשע, קינד מײַנס, שלאָף װי די װיליע אַ באַפֿרײַטע װי די בײמער גרין-באַנײַטע לײַכט באַלד פֿרײַהײַטליכט אױף דײַן געזיכט, אױף דײַן געזיכט

Calla, calla, los manantiales se hinchan alrededor en nuestro corazón. Hasta que caiga la puerta, debemos estar mudos. No te alegres, niño; tu sonrisa para nosotros ahora es traición. Que el enemigo vea la primavera como una hoja en otoño. Que el manantial fluya en calma, permanece en silencio y espera... Con la libertad vendrá el padre, duerme, hijo mío, duerme. Como la Vilia, liberada, como los árboles reverdecidos, pronto brillará la libertad sobre tu rostro, sobre tu rostro.