שטילער, שטילער, לאָמיר שװײַגן
קבֿרים װאַקסן דאָ
ס´האָבן זײ פֿאַרפֿלאַנצט די שׂונאים:
גרינען זײ צום בלאָ...
ס´פֿירן װעגן צו פּאָנאַר צו
ס´פֿירט קײן װעג צוריק
איז דער טאַטע װוּ פֿאַרשװוּנדן
און מיט אים דאָס גליק...
שטילער, קינד מײַנס, װײן ניט, אוצר
ס´העלפֿט ניט קײן געװײן;
אונדזער אומגליק װעלן שׂונאים
סײַ װי ניט פֿאַרשטײן
ס´האָבן ברעגעס אױך די ימען
ס´האָבן תּפֿיסות אױכעט צאַמען
נאָר צו אונדזער פּײַן
קײן ביסל שײַן
קײן ביסל שײַן...
Hush, hush, let us be silent,
Graves are growing here.
The enemies have planted them:
They green to bloom...
The roads lead to Ponar,
No road leads back.
Where has father disappeared,
and with him our joy...
Hush, my child, do not weep, my treasure,
Weeping will not help;
Our misfortune the enemies
will not understand anyway.
Even the seas have shores,
Even the prisons have their fetters,
But for our pain —
not a glimmer of light,
not a glimmer of light...
פֿרילינג אױפֿן לאַנד געקומען, –
און אונדז האַרבסט געבראַכט
איז דער טאָג הײַנט פֿול מיט בלומען, –
אונדז זעט נאָר די נאַכט
גאָלדיקט שױן דער האַרבסט אױף שטאַמען, –
בליט אין אונדז דער צער;
בלײַבט פֿאַריתומט װוּ אַ מאַמע -
ס´קינד גײט אױף פּאָנאַר
װי די װיליע אַ געשמידטע –
ט´אױך געיאָכט אין פּײַן, –
ציִען קריִעס אײַז דורך ליטע
איצט אין ים אַרײַן
ס`װערט דער חושך װוּ צערונען
פֿון דער פֿינצטער לײַכטן זונען –
רײַטער קום געשװינד, –
דיך רופֿט דײַן קינד
דיך רופֿט דײַן קינד
דיך רופֿט דײַן קינד
Spring has come upon the land —
and has brought us autumn.
Today is a day full of flowers —
but only the night sees us.
Autumn already gilds the trunks —
within us the sorrow blooms;
Where a mother is left orphaned —
the child goes to Ponar.
Like the Vilia, iron-forged —
driven too in pain —
ice floes draw through Lithuania
now into the sea.
The darkness where wounds smolder
will, from the dark, shine with suns —
Rider, come quickly —
your child is calling you,
your child is calling you,
your child is calling you.
שטילער, שטילער, ס´קװעלן קװאַלן
אונדז אין האַרץ אַרום
ביז דער טױער װעט ניט פֿאַלן
זײַן מיר מוזן שטום
פֿרײ ניט, קינד, זיך, ס´איז דײַן שמײכל
איצט פֿאַר אונדזער פֿאַרראַט
זען דעם פֿרילינג זאָל דער שׂונא
װי אין האַרבסט אַ בלאַט
זאָל דער קװאַל זיך רויִק פֿליסן
שטילער זײ און האָף...
מיט דער פֿרײַהײט קומט דער טאַטע
שלאָף זשע, קינד מײַנס, שלאָף
װי די װיליע אַ באַפֿרײַטע
װי די בײמער גרין-באַנײַטע
לײַכט באַלד פֿרײַהײַטליכט
אױף דײַן געזיכט, אױף דײַן געזיכט
Hush, hush, the springs are swelling
around within our hearts.
Until the gate falls,
we must be mute.
Do not rejoice, child; your smile
for us now is betrayal.
Let the enemy see the spring
as a leaf in autumn.
Let the spring run quietly,
be still and hope...
With freedom father will come,
sleep then, my child, sleep.
Like the Vilia, set free,
like the trees green-renewed,
freedom-light will soon shine
upon your face, upon your face.
